/664/ piątek 13-tego.

To był ciężki tydzień, nawet bardzo ciężki. Pewne sprawy w pracy musiały zostać zakończone. Szef coś psioczy a to na tych a to na tamtych i odgraża się różnymi rzeczami, nie znoszę go, wręcz nie trawię, z każdym dniem coraz bardziej, cieszę się tylko, że rzadko na siebie wpadamy i że właściwie nie rozmawiamy, o! Choć z drugiej strony, wielu go krytykuje, ale jak się pojawia, to większość rzuca mu się do stóp - hipokryzja się szerzy, oj szerzy. Przyglądam się temu z boku i uśmiecham szyderczo... Zawiązałem front z Afrodytą, Hebe i Śnieżką, przynajmniej one nie zniżają się do pewnego poziomu...

A poza tym czas płynie szybko, jeszcze jutro wizyta w trzeciej mojej pracy i wolne... Odpocznę, naładuję baterie i .... odwiedzę mojego dentystę sadystę, bo jak zwykle, jak mam wolne, to coś zaczyna mnie boleć, już przywyknąłem chyba nawet :D

Na płaszczyźnie uczuciowej natomiast cisza... mojego księcia ani widu, ani słychu... pewnie zła królowa dała mu zatrute jabłko i czeka gdzieś tam w świecie na mój pocałunek by się obudzić, choć moment, to chyba nie ta bajka :P 

Co prawda nadal utrzymuję kontakt z ostatnim randkowiczem (niech zwie się Bobby :D), ale to tylko zwykłe kumplostwo i nic wielkiego z tego nie będzie. Tego typu kumplowanie się nie trwa długo, więc i to pewnie umrze śmiercią naturalną. W każdym razie jutro randka numer dwa w tym roku :D 

PS: A mi zamiast pocałunku przydałby się kopniak żebym też w końcu się obudził :]