/671/ a ponarzekajmy sobie!

no dobra, przyznaję. zniechęciłem się troszkę ostatnio do wszystkiego. nie to bym miał przez to jakiś zły humor, nie, nie. tyle tylko, że sobie wiele rzeczy odpuściłem, poddałem się, wywiesiłem białą flagę. ktoś próbuje mnie przekonać, że tak nie można, dlatego jednak piszę dalej. tak, tak, wiem, że się cieszycie ;) wiem też, że każde wytłumaczenie jest dobre. 

życie sobie płynie powoli. znowu wylądowałem u rodziców, bo tu jedyną aktywnością życiową jaką muszę wykazać jest warknięcie, że na przykład nie chcę jeść lub potakiwanie jak ojciec zacznie swój monolog, co mu się ostatnio zdarza częściej niż zwykle. no ewentualnie do toalety też czasami muszę pójść, heh... kaczki do pokoju mi nie chcieli dać :D zatracam się w swojej samotności i obżarstwie (tak, tak, pochłaniam znowu słodycze). i nie to, że nikogo nie ma obok, są ludzie, znajomi, może nawet przyjaciele, ba, nawet randkuję z tym samym facetem od jakiegoś czasu. facet na serio przemiły, dobry i odpowiednio ukierunkowany życiowo a ja jednak przy nim czuję się sztucznie. nie rozumiem tego, no przecież o takim facecie marzyłem (przynajmniej mniej więcej o takim :D), więc co jest, no?! ostatni facet przy jakim czułem się dobrze to Kropek, znowu Kropek... jeszcze się okaże, że znowu za nim tęsknię. nie, nie tęsknię, nie chcę tęsknić, tylko dlaczego z Bobbym, czyli tym randkowiczem, nie może być tak? marudzę, marudzę i marudzę, ale po prostu wszystko idzie jak po gruzie a ja sił i chęci mam coraz mniej, o!

to co, kto ma ochotę na lody i jakiś film? :D

PS: oo, i tak patrzę, że chyba czas zrobić porządki w linkach na tym blogu, bo jakoś dużo ich i część prowadzi do nieistniejących już stron :D